بتپرست و مشرك ، به هلاكت و نابودى مىكشد ( زيرا « متبر » از ماده « تبار » به معنى هلاكت است ) . و باز براى تاكيد اضافه كرد « آيا معبودى غير از خدا براى شما انتخاب كنم ؟ همان خدايى كه شما را بر جهانيان ( مردم عصر خود ) برترى داد » ( * ( قالَ أَ غَيْرَ اللَّه أَبْغِيكُمْ إِلهاً وَهُوَ فَضَّلَكُمْ عَلَى الْعالَمِينَ ) * ) . يعنى اگر انگيزه پرستش خدا ، حس شكرگزارى باشد ، همه نعمتهاى شما از ناحيه خدا است و اگر انگيزه پرستش و عبوديت ، منشا اثر بودن باشد ، باز آن هم مربوط به خدا است ، بنا بر اين به هر حسابى باشد جز خداوند قادر منان شايسته پرستش نيست . در آيه بعد خداوند يكى از نعمتهاى بزرگ خود را به بنى اسرائيل ، ياد آور مىشود ، تا با توجه به اين نعمت بزرگ حس شكرگزارى در آنها تحريك گردد ، و بدانند شايسته پرستش و خضوع و عبادت ، تنها ذات پاك او است ، و هيچ دليلى ندارد كه در مقابل بتهايى كه كمترين سود و زيانى ندارند ، سر تعظيم فرود آورند . نخست مىگويد : « به خاطر بياوريد هنگامى كه شما را از چنگال آل فرعون نجات داديم آنها مرتبا شما را شكنجه مىدادند و مجازات مىكردند » ( * ( وَإِذْ أَنْجَيْناكُمْ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَسُومُونَكُمْ سُوءَ الْعَذابِ ) * ) . « يسومون » از ماده « سوم » و اصل آن چنان كه « راغب » در « مفردات » مىگويد دنبال چيزى رفتن است و به طورى كه از قاموس استفاده مىشود يك نوع معنى استمرار و ادامه نيز در آن افتاده ، بنا بر اين معنى * ( يَسُومُونَكُمْ سُوءَ الْعَذابِ ) *